ید در رژیم غذایی

ید.jpg

ید در رژیم غذایی

ید یک عنصر کمیاب است که به طور طبیعی در برخی غذاها وجود دارد، به برخی از انواع نمک اضافه می‌شود و به عنوان مکمل غذایی در دسترس است. ید جزء ضروری هورمونهای تیروئید تیروکسین (T4) و تری یدوتیرونین (T3) است. هورمونهای تیروئید بسیاری از واکنشهای مهم بیوشیمیایی از جمله سنتز پروتئین و فعالیت آنزیمی‌ را تنظیم می‌کنند و عوامل تعیین کننده فعالیت متابولیک هستند. آنها همچنین برای رشد مناسب اسکلتی و سیستم عصبی مرکزی در جنین و نوزاد مورد نیاز هستند.

 

عملکرد تیروئید در درجه اول توسط هورمون تحریک کننده تیروئید (TSH) تنظیم می‌شود که به تیروتروپین نیز معروف است. توسط غده هیپوفیز ترشح می‌شود تا تولید و ترشح هورمون تیروئید را کنترل کند، در نتیجه بدن را از کم کاری و پرکاری تیروئید محافظت می‌کند. ترشح TSH جذب ید توسط تیروئید را افزایش می‌دهد و سنتز و آزادسازی T3 و T4 را تحریک می‌کند. در غیاب ید کافی، سطح TSH همچنان بالاست و منجر به گواتر می‌شود، بزرگ شدن غده تیروئید که نشان دهنده تلاش بدن برای به دام انداختن ید بیشتر از گردش خون و تولید هورمون‌های تیروئید است. ید ممکن است عملکردهای فیزیولوژیکی دیگری نیز در بدن داشته باشد. به عنوان مثال، به نظر می‌رسد که در پاسخ ایمنی نقش دارد و ممکن است تأثیر مفیدی بر دیسپلازی پستان و بیماری فیبروکیستیک پستان داشته باشد.

 

خاکهای زمین حاوی مقادیر متفاوتی ید هستند که به نوبه خود بر میزان ید محصولات تأثیر می‌گذارد. در برخی از مناطق جهان، خاک‌های که دارای کمبود ید هستند رایج است و خطر کمبود ید را در افرادی که از غذاهای اصلی آن مناطق استفاده می‌کنند افزایش می‌دهد. برنامه‌های نمک یددار ، که بسیاری از کشورها اجرا کرده‌اند، شیوع کمبود ید را در سراسر جهان به طرز چشمگیری کاهش داده است.

 

ید در غذا و نمک یددار در چندین شکل شیمیایی از جمله نمک‌های سدیم و پتاسیم، ید معدنی (I2)، یدات و یدید، شکل کاهش یافته ید وجود دارد. ید به ندرت به عنوان عنصر، بلکه بیشتر به عنوان نمک وجود دارد. به همین دلیل، از آن به عنوان یدید یاد می‌شود و نه ید. یدید به سرعت و تقریباً کاملاً در معده و اثنی عشر جذب می‌شود. ید در دستگاه گوارش کاهش می‌یابد و به عنوان یدید جذب می‌شود. هنگامی‌که یدید وارد گردش خون می‌شود، غده تیروئید آن را در مقادیر مناسب برای سنتز هورمون تیروئید متمرکز می‌کند و بیشتر مقدار باقی مانده از طریق ادرار دفع می‌شود. یک فرد بالغ سالم پر از ید حدود 15-20 میلی گرم ید دارد که 70 تا 80 درصد آن در تیروئید وجود دارد.

 

میانگین غلظت ید ادراری 100-199 میکروگرم در لیتر در کودکان و بزرگسالان، 150 تا 249 میکروگرم در لیتر در زنان باردار و> 100 میکروگرم در لیتر در زنان شیرده نشان می‌دهد که میزان مصرف ید کافی است. مقادیر کمتر از 100 میکروگرم در لیتر در کودکان و بزرگسالان غیر باردار نشان دهنده عدم مصرف کافی ید است، اگرچه تا زمانی که سطح ید ادراری کمتر از 20 میکروگرم در لیتر نباشد، کمبود ید به عنوان شدید طبقه بندی نمی‌شود.

 

میزان مصرف توصیه شده

توصیه‌های مصرف ید و سایر مواد مغذی در دریافت‌های مرجع رژیم غذایی (DRIs) ارائه شده توسط هیئت غذا و تغذیه (FNB) در موسسه پزشکی آکادمی‌های ملی (آکادمی‌ملی علوم سابق) تهیه شده است. DRI اصطلاح کلی مجموعه ای از مقادیر مرجع است که برای برنامه ریزی و ارزیابی مصرف مواد مغذی افراد سالم استفاده می‌شود. این مقادیر، که بر اساس سن و جنسیت متفاوت است. شامل موارد زیر است:

 

میزان مجاز رژیم غذایی توصیه شده (RDA): متوسط ​​میزان مصرف روزانه برای برآوردن نیازهای مغذی تقریباً همه (97 تا 98 درصد) افراد سالم. اغلب برای برنامه ریزی رژیم‌های غذایی مناسب برای افراد استفاده می‌شود.

مصرف مناسب (AI): مصرف در این سطح برای اطمینان از کفایت تغذیه ای فرض می‌شود. زمانی ثابت می‌شود که شواهد برای توسعه RDA کافی نیست.

میانگین مورد نیاز برآورد شده (EAR): متوسط ​​میزان مصرف روزانه برآورد شده که نیازهای 50% افراد سالم را برآورده می‌کند. معمولاً برای ارزیابی مصرف مواد مغذی گروهی از افراد و برنامه ریزی رژیم‌های غذایی مناسب برای آنها استفاده می‌شود. همچنین می‌تواند برای ارزیابی میزان دریافت مواد مغذی افراد مورد استفاده قرار گیرد.

سطح قابل قبول تحمل بالا (UL): حداکثر مصرف روزانه بعید است که عوارض جانبی منفی برای سلامتی ایجاد کند.

 

سن

مرد‌ها

زن‌ها

باردار

شیرده

از تولد تا 6 ماهگی

110 میکروگرم

110 میکروگرم

 

 

7 تا 12 ماه*

130 میکروگرم

130 میکروگرم

 

 

1 تا 3 سال

90 میکروگرم

90 میکروگرم

 

 

4 تا 8 سال

90 میکروگرم

90 میکروگرم

 

 

9 تا 13 سال

120 میکروگرم

120 میکروگرم

 

 

14 تا 18 سال

150 میکروگرم

150 میکروگرم

220 میکروگرم

290 میکروگرم

بیش از 19 سال

150 میکروگرم

150 میکروگرم

220 میکروگرم

290 میکروگرم

 

*مصرف مناسب (AI)

سازمان بهداشت جهانی (WHO)، صندوق کودکان ملل متحد (یونیسف) و شورای بین المللی کنترل اختلالات کمبود ید (ICCIDD) مصرف ید کمی‌بیشتر برای زنان باردار به میزان 250 میکروگرم در روز توصیه می‌کنند.

 

منابع ید

غذا

جلبک دریایی (مانند کلپ، نوری، کامبو و واکامه) یکی از بهترین منابع غذایی ید است. سایر منابع خوب شامل ماهی و سایر غذاهای دریایی و همچنین تخم مرغ است. ید همچنین در شیر مادر و شیر خشک نوزادان وجود دارد.

 

محصولات لبنی حاوی ید هستند. با این حال، میزان ید موجود در محصولات لبنی بسته به این که گاوها مکمل‌های غذایی ید دریافت کرده‌اند و آیا از عوامل ضدعفونی کننده یدوفور برای تمیز کردن گاوها و تجهیزات پردازش شیر استفاده شده است، متفاوت است. به عنوان مثال، تجزیه و تحلیل 44 نمونه شیر بدون چربی محدوده‌ای بین 38 تا 159 میکروگرم در هر فنجان (با میانگین 85 میکروگرم) یافت شد. نوشیدنی‌های گیاهی که به عنوان جایگزین شیر استفاده می‌شوند، مانند نوشیدنی‌های سویا و بادام، حاوی مقدار نسبتاً کمی‌ید هستند.

 

بیشتر نانهای تجاری حاوی ید بسیار کمی‌هستند مگر اینکه سازنده از یدات پتاسیم یا ید کلسیم به عنوان نرم کننده خمیر استفاده کرده باشد تولیدکنندگان نرم کننده‌های خمیر را به عنوان یک جزء در برچسب محصولات ذکر می‌کنند، اما نیازی به ذکر ید در برچسب حقایق تغذیه ندارند، حتی اگر این نرم کننده‌ها مقدار قابل توجهی ید را تامین کنند. طبق داده‌های 2019 از پایگاه داده محصولات غذایی مارکدار USDA، تقریباً 20 درصد برچسب مواد تشکیل دهنده نان سفید، نان گندم کامل، نان همبرگر و نان‌هات داگ ید ذکر شده است. ماکارونی منبع ید نیست مگر اینکه در آب حاوی نمک یددار تهیه شود زیرا مقداری ید را جذب می‌کند.

 

بیشتر میوه‌ها و سبزیجات منابع ضعیفی از ید هستند و مقادیر آنها تحت تأثیر محتوای ید خاک، استفاده از کود و شیوه‌های آبیاری است. این تنوع بر میزان ید گوشت و فرآورده‌های حیوانی تأثیر می‌گذارد زیرا بر محتوای ید غذاهایی که حیوانات مصرف می‌کنند تأثیر می‌گذارد. مقدار ید در گونه‌های مختلف جلبک دریایی نیز بسیار متفاوت است. به عنوان مثال، جلبک‌های دریایی موجود در بازار به صورت کامل یا ورق دارای غلظت ید از 16 میکروگرم در گرم تا 2984 میکروگرم در گرم است.

 

DV = ارزش روزانه اداره غذا و داروی ایالات متحده (FDA) DV‌ها را توسعه داده است تا به مصرف کنندگان کمک کند تا محتوای مواد مغذی مواد غذایی و مکمل‌های غذایی را در چارچوب یک رژیم غذایی کامل مقایسه کنند. DV برای ید 150 میکروگرم برای بزرگسالان و کودکان 4 سال به بالا است [12]. FDA نیازی به برچسب مواد غذایی برای فهرست بندی ید ندارد مگر اینکه ید به غذا اضافه شده باشد. غذاهایی که 20 درصد یا بیشتر از DV را تأمین می‌کنند منابع زیادی از یک ماده مغذی محسوب می‌شوند، اما غذاهایی که درصد کمتری از DV را ارائه می‌دهند به رژیم غذایی سالم نیز کمک می‌کند.

 

 

نمک ید دار

ایالات متحده، کانادا و دهها کشور دیگر برنامه یددار نمک دارند. در ایالات متحده، تولید کنندگان نمک از دهه 1920 ید را به نمک سفره اضافه می‌کنند، اگرچه این عمل هنوز داوطلبانه است. FDA استفاده از یدید پتاسیم و یدید مس را برای یدزدایی نمک تأیید کرده است، در حالی که WHO استفاده از یدات پتاسیم را به دلیل ثبات بیشتر آن، به ویژه در آب و هوای گرم، مرطوب یا گرمسیری توصیه می‌کند. طبق برچسب آن، نمک یددار در ایالات متحده حاوی 45 میکروگرم ید/گرم نمک (بین 1/8 تا 1/4 قاشق چای خوری) است. نمونه‌های نمک اندازه گیری شده به طور متوسط ​​47.5-50.7 میکروگرم ید/گرم نمک دارند. با این حال، بیشتر نمک در ایالات متحده از غذاهای فرآوری شده تامین می‌شود و تولید کنندگان مواد غذایی تقریباً همیشه از نمک بدون ید در این غذاها استفاده می‌کنند. اگر از نمک یددار استفاده می‌کنند، باید نمک را به عنوان یددار در لیست مواد موجود در برچسب غذا ذکر کنند. نمک‌های تخصصی مانند نمک دریا، نمک کوشر، نمک هیمالیا و معمولاً یددار نیستند. برچسب‌های محصول نشان می‌دهد که نمک "یددار" است یا یدید ارائه می‌دهد.

 

مکمل‌های غذایی

در مکمل‌های غذایی، ید اغلب به عنوان یدید پتاسیم یا یدید سدیم وجود دارد. مکمل‌های حاوی کلپ، جلبک دریایی حاوی ید نیز موجود است. یک مطالعه کوچک نشان داد که افراد تقریباً یدید پتاسیم (96.4 درصد) را جذب می‌کنند.

 

بسیاری از مکمل‌های مولتی ویتامین/معدنی حاوی ید هستند، اغلب در دوز 150 میکروگرم، و برخی، اما نه همه، مکمل‌های قبل از تولد حاوی ید هستند. مکمل‌های غذایی حاوی ید فقط در دسترس هستند و بسیاری از آنها حاوی دوزهای بالا هستند، گاهی اوقات بالاتر از UL. بسیاری از مکمل‌های غذایی حاوی ید در پایگاه برچسب مکمل‌های غذایی از موسسات ملی بهداشت فهرست شده‌اند.

 

مصرف و وضعیت ید

مصرف ید

وضعیت ید زنان باردار ایالات متحده

بر اساس WHO، میانگین غلظت ید ادراری 150 تا 249 میکروگرم بر لیتر نشان دهنده تغذیه کافی ید در دوران بارداری است، در حالی که مقادیر کمتر از 150 میکروگرم در لیتر کافی نیست. تجزیه و تحلیل مجموعه داده‌های NHANES از سال 2003 تا 2014 نشان می‌دهد که بخش قابل توجهی از زنان باردار در ایالات متحده ید کافی ندارند. میانگین غلظت ید ادراری برای زنان باردار شرکت کننده در نظرسنجی‌های NHANES 181 میکروگرم در لیتر در سالهای 2003-2004، 153 میکروگرم در لیتر در 2001-2006، 125 میکروگرم در لیتر در 2005-2008 و 144 میکروگرم در لیتر در سال 2007-2014 بود [31، 35-37]. وضعیت غیر بهینه ید در دوران بارداری نیز در استرالیا مشاهده شده است.

 

زنان بارداری که از محصولات لبنی استفاده نمی‌کنند ممکن است در معرض کمبود ید باشند. بر اساس داده‌های NHANES 2001-2006، زنان بارداری که در 24 ساعت گذشته هیچ گونه محصولات لبنی مصرف نکرده بودند، غلظت ید ادراری متوسط ​​آنها فقط 100 میکروگرم در لیتر بود، در حالی این مقدار در بین مصرف کنندگان لبنیات 163 میکروگرم در لیتر بود. زنانی که مصرف نمک رژیم غذایی خود را محدود می‌کنند، غلظت ید ادراری کمتری دارند و احتمال دارد که نسبت به زنانی که مصرف نمک را محدود نمی‌کنند، کمبود ید داشته باشند.

 

به طور کلی، به نظر می‌رسد که جمعیت عمومی‌ایالات متحده از ید کافی استفاده می‌کنند، اما برخی از زنان باردار ممکن است در معرض کمبود ید باشند. نظارت مستمر بر ید با تأکید بیشتر بر زیرگروه‌های جمعیتی که بیشتر مستعد ابتلا به اختلالات کمبود ید هستند، مورد نیاز است.

 

کمبود ید

کمبود ید اثرات سوء متعددی بر رشد و نمو دارد و شایع ترین علت ناتوانی ذهنی قابل پیشگیری در جهان است. اختلالات کمبود ید ناشی از تولید ناکافی هورمون تیروئید ثانویه به ید ناکافی است. در دوران بارداری و اوایل دوران نوزادی، کمبود ید می‌تواند عوارض جبران ناپذیری ایجاد کند.

 

در شرایط عادی، بدن به شدت غلظت هورمون تیروئید را از طریق TSH کنترل می‌کند. به طور معمول، ترشح TSH زمانی افزایش می‌یابد که مصرف ید به زیر 100 میکروگرم در روز برسد [5]. TSH جذب ید تیروئید از خون و تولید هورمون تیروئید را افزایش می‌دهد. با این حال، مصرف ید بسیار کم می‌تواند تولید هورمون تیروئید را حتی در صورت افزایش سطح TSH کاهش دهد.

 

اگر میزان مصرف ید فرد به حدود 10-20 میکروگرم در روز برسد، کم کاری تیروئید رخ می‌دهد. وضعیتی که اغلب با گواتر همراه است. گواتر معمولاً اولین نشانه بالینی کمبود ید است. در زنان باردار، کمبود ید به این بزرگی می‌تواند باعث نقایص عصبی تکاملی و عقب ماندگی رشد در جنین و همچنین سقط جنین و مرده زایی شود. کمبود ید مزمن و شدید در رحم باعث ایجاد کرتینیسم می‌شود، وضعیتی که با ناتوانی ذهنی، موتیسم ناشنوا، اسپاسم حرکتی، توقف رشد، تاخیر در بلوغ جنسی و سایر ناهنجاری‌های جسمی‌و عصبی مشخص می‌شود.

 

در نوزادان و کودکان، کمبود شدید ید نیز می‌تواند باعث نقایص عصبی- رشدی مانند هوش تا حدی پایینتر از حد متوسط ​​شود که با بهره هوشی اندازه گیری می‌شود. کمبود ید خفیف تا متوسط ​​مادر نیز با افزایش خطر ابتلا به اختلال بیش فعالی نقص توجه در کودکان همراه است. در بزرگسالان، کمبود ید خفیف تا متوسط ​​می‌تواند باعث گواتر و همچنین اختلال در عملکرد ذهنی و بهره‌وری کار ثانویه به کم کاری تیروئید شود. کمبود ید مزمن ممکن است با افزایش خطر ابتلا به فرم فولیکولی سرطان تیروئید همراه باشد.

 

گروه‌های در معرض کمبود ید

افرادی که از نمک یددار استفاده نمی‌کنند

استفاده از نمک یددار پرکاربردترین استراتژی برای کنترل کمبود ید است. در حال حاضر، حدود 88 درصد از خانوارها در سراسر جهان از نمک یددار استفاده می‌کنند، اما کمبود ید هنوز در مناطق خاصی، به ویژه جنوب شرقی آسیا، آفریقای جنوبی و اروپای شرقی شایع است.

 

زنان باردار

در دوران بارداری، میزان RDA ید از 150 به 220 میکروگرم در روز افزایش می‌یابد. بررسی‌ها نشان می‌دهد که بسیاری از زنان باردار در ایالات متحده ممکن است مقدار کافی ید مصرف نکنند حتی اگر علائم یا نشانه‌های کمبود آشکار ید را نداشته باشند. در صورت وجود، تأثیر این مصرف ناکافی بر رشد جنین مشخص نیست.

 

وگان‌ها و افرادی که محصولات لبنی، غذاهای دریایی و تخم مرغ کم یا بدون آن مصرف می‌کنند.

غذاهای دریایی، تخم مرغ، شیر و فرآورده‌های شیر از بهترین منابع ید هستند. گیاهخواران، افرادی که دارای حساسیت غذایی خاص یا عدم تحمل لاکتوز هستند و دیگران که هیچ یک یا به مقدار حداقل از این غذاها مصرف نمی‌کنند ممکن است مقدار کافی ید دریافت نکنند.

 

افرادی که در مناطقی زندگی می‌کنند که دارای خاک کمبود ید هستند

خاکهایی با کمبود ید محصولاتی تولید می‌کند که سطح ید آنها پایین است. مناطق کوهستانی (به عنوان مثال، مناطق هیمالیا، آلپ و آند) و دره‌های رودخانه ای مستعد سیل (به ویژه در آسیای جنوبی و جنوب شرقی) از کمبود ید در جهان هستند. افرادی که در این مناطق زندگی می‌کنند در معرض کمبود ید هستند مگر اینکه از نمک یددار یا غذاهای تولید شده در خارج از منطقه کمبود ید استفاده کنند.

 

افرادی که دارای وضعیت ید حاشیه ای هستند و غذاهای حاوی گواتروژن مصرف می‌کنند

مصرف غذاهایی که حاوی گواتروژن هستند، موادی که در جذب ید در تیروئید اختلال ایجاد می‌کنند، می‌تواند کمبود ید را تشدید کند. غذاهای سرشار از گواتروژن شامل سویا، کاساوا و سبزیجات چلیپایی (مانند کلم، کلم بروکلی و گل کلم) است. کمبود آهن و/یا ویتامین A نیز ممکن است گواترژنیک باشد. این مسائل در درجه اول برای افرادی که در مناطق مستعد کمبود ید زندگی می‌کنند نگران کننده است. برای اکثر مردم، از جمله اکثر جمعیت ایالات متحده، که از ید کافی استفاده می‌کنند و غذاهای متنوعی مصرف می‌کنند، مصرف مقادیر معقول غذاهای حاوی گواتروژن نگران کننده نیست.

 

ید و سلامتی

ید به دلیل نقش مهم آن در رشد جنین و نوزاد و تولید هورمون تیروئید، یک ماده مغذی مهم برای سلامت مناسب در تمام مراحل زندگی است. این بخش بر روی چهار حوزه تحقیقات زیست پزشکی به بررسی نقش ید در سلامتی و بیماری‌ها می‌پردازد: رشد جنین و نوزاد، عملکرد شناختی در دوران کودکی، بیماری فیبروکیستیک پستان و سرطان تیروئید ناشی از تابش.

 

رشد جنین و نوزاد

کافی بودن ید در دوران بارداری برای رشد مناسب جنین بسیار مهم است. در اوایل بارداری، هنگامی‌که رشد غده تیروئید جنین ناقص است، جنین به طور کامل به T4 مادر و بنابراین به مصرف ید مادر بستگی دارد. تولید T4 در دوران بارداری تقریباً 50 درصد افزایش می‌یابد. که مستلزم افزایش همزمان مصرف ید مادر است. مصرف کافی ید پس از تولد نیز برای رشد و بلوغ مناسب فیزیکی و عصبی مهم است.

 

تحقیقات نشان می‌دهد که نوزادان نسبت به سایر گروه‌های سنی نسبت به اثرات کمبود ید حساس تر هستند، همانطور که با تغییر در سطح TSH و T4 آنها در پاسخ به کمبود ید خفیف مشخص می‌شود. اگرچه اختلالات شدید کمبود ید در ایالات متحده غیر معمول است، اما کمبود ید خفیف تا متوسط ​​در دوران بارداری ممکن است بر رشد جنین تأثیر بگذارد.

 

علیرغم اهمیت ید برای رشد مناسب جنین، تأثیر مکمل‌های ید در دوران بارداری بر رشد عصبی نوزادان و کودکان بویژه قطعی نیست. دو کارآزمایی بالینی تصادفی دارای طرح مطالعه مشابه بودند که در آن ید از اوایل بارداری تا زایمان (150 یا 200 میکروگرم در روز ید به عنوان یدید پتاسیم) ارائه شد و شناخت کودکان را با استفاده از ابزار مشابه در سنین 1.5 یا 2 سال ارزیابی کرد. مکمل ید هیچ تاثیری بر نمرات شناختی، زبانی یا حرکتی کودکان نداشت. یکی از این کارآزمایی‌ها همچنین کودکان 5 تا 6 سال را مورد ارزیابی قرار داد و همچنان از رشد مادر در استفاده از ید هیچ فایده ای نداشت.

 

شیر مادر حاوی ید است، اگرچه غلظت بر اساس سطح ید مادر متفاوت است. نوزادانی که به طور انحصاری از شیر مادر تغذیه می‌کنند برای رشد مطلوب به میزان کافی ید مادر بستگی دارند.

 

برای اطمینان از وجود مقادیر کافی ید برای رشد مناسب جنین و نوزاد، چندین گروه ملی و بین المللی مکمل ید را در دوران بارداری، شیردهی و اوایل کودکی توصیه می‌کنند. برای زنانی که در کشورهایی با توزیع نمک یددار ضعیف، پراکنده یا ناهموار زندگی می‌کنند، WHO مکمل ید را برای همه زنان در سنین باروری توصیه می‌کند تا به مجموع ید 150 میکروگرم در روز برسند. برای زنان باردار و شیرده در این کشورها، مصرف ید 250 میکروگرم در روز از مکمل‌ها و منابع غذایی توصیه می‌شود. توصیه‌های WHO برای این کشورها شامل تغذیه با شیر مادر تا 24 ماهگی، همراه با غذاهای مکمل غنی شده با ید برای کودکان بین 7 تا 24 ماهگی است.

 

انجمن تیروئید آمریکا توصیه می‌کند زنانی که قصد بارداری دارند، در حال حاضر باردار هستند یا شیرده هستند، باید رژیم غذایی خود را با 150 میکروگرم در روز ید به شکل یدید پتاسیم تکمیل کنند. به طور مشابه، آکادمی‌اطفال آمریکا توصیه می‌کند زنانی که باردار هستند، یا قصد باردار شدن یا شیردهی دارند، مکمل روزانه حداقل 150 میکروگرم ید را مصرف کرده و از نمک یددار استفاده کنند.

 

به نظر می‌رسد استفاده از مکمل‌های غذایی حاوی ید توسط زنان باردار و شیرده در ایالات متحده در مقایسه با توصیه‌های فعلی کم است. از 59 پرفروش ترین مکمل مولتی ویتامین قبل از تولد در بازار در سال 2016-2017، تنها 34 دردصد مکمل حاوی ید بود. مقدار متوسط ​​ید 150 میکروگرم در هر وعده روزانه، با محدوده 25 تا 290 میکروگرم بود. 25 از 34 ید به عنوان یدید پتاسیم ارائه کردند. بر اساس داده‌های NHANES 2011-2014، 72.2 درصد از زنان باردار از مکمل‌های غذایی استفاده کردند، اما تنها 17.8 درصد از آنها از محصول حاوی ید استفاده کردند. در بین زنان شیرده، 75%  مکمل غذایی مصرف کردند، اما تنها 19%  آنها از محصول حاوی ید استفاده کردند.

 

به طور کلی، این یافته‌ها نشان می‌دهد که افزایش آگاهی عمومی‌از اهمیت ید در دوران بارداری و شیردهی ضروری است و تحقیقات بیشتری در مورد اثرات مکمل ید در دوران بارداری مورد نیاز است. بسیاری از محققان و همچنین انجمن تیروئید آمریکا بر اهمیت پیگیری وضعیت ید در زنان در سنین باروری تاکید می‌کنند.

 

عملکرد شناختی در دوران کودکی

اثرات کمبود شدید ید بر رشد عصبی به خوبی ثبت شده است. به عنوان مثال، نتایج چندین مطالعه نشان می‌دهد که کمبود ید مزمن، متوسط ​​تا شدید، به ویژه در کودکان، IQ را در حدود 12-13.5 امتیاز کاهش می‌دهد. یک مرور کاکرین(یم انستیتیو) در سال 2004 به این نتیجه رسید که مکمل ید در کودکانی که در مناطق کمبود ید زندگی می‌کنند هم بر رشد جسمی ‌و روحی تأثیر مثبت می‌گذارد و هم مرگ و میر را تنها با عوارض جانبی جزئی و گذرا کاهش می‌دهد.

 

تعیین میزان کمبود ید خفیف در دوران کودکی دشوارتر است. برخی تحقیقات نشان می‌دهد که کمبود ید خفیف با نقص‌های ظریف تکاملی عصبی همراه است و مکمل ید ممکن است عملکرد شناختی را در کودکان خفیف کمبود ید بهبود بخشد.

 

در یک مطالعه تصادفی و کنترل شده با دارونما در سال 2009، 184 کودک 10 تا 13 ساله در نیوزلند با میانگین غلظت ید ادراری 63 میکروگرم در لیتر مکمل ید (150 میکروگرم در روز) یا دارونما به مدت 28 هفته دریافت کردند. مکمل ید وضعیت ید را بهبود بخشید (میانگین غلظت ید ادراری پس از مکمل 145 میکروگرم در لیتر بود) و معیارهای استدلال ادراکی و نمره شناختی کلی را در مقایسه با کودکانی که دارونما مصرف می‌کردند، به میزان قابل توجهی بهبود بخشید. این یافته‌ها نشان می‌دهد که اصلاح کمبود ید خفیف در کودکان می‌تواند اجزای خاصی از شناخت را بهبود بخشد. برای درک کامل اثرات کمبود ید خفیف و مکمل ید بر عملکرد شناختی، تحقیقات بیشتری لازم است.

 

بیماری فیبروکیستیک پستان

بیماری فیبروکیستیک پستان یک بیماری خوش خیم است که با سینه‌های درشت و دردناک و فیبروز قابل لمس مشخص می‌شود. این بیماری معمولاً زنان در سنین باروری را تحت تاثیر قرار می‌دهد، اما می‌تواند در دوران یائسگی نیز رخ دهد، به ویژه در زنانی که از استروژن استفاده می‌کنند. بافت پستان دارای غلظت بالایی از ید است، به ویژه در دوران بارداری و شیردهی. برخی تحقیقات نشان می‌دهد که مکمل ید ممکن است برای بیماری فیبروکیستیک پستان مفید باشد، اگرچه مکانیسم خاصی از عمل ایجاد نشده است و داده‌ها محدود است.

 

اگرچه نتایج این مطالعات امیدوار کننده است، اما تحقیقات بیشتری برای روشن شدن نقش ید در بیماری فیبروکیستیک پستان مورد نیاز است. علاوه بر این، دوزهای مورد استفاده در این مطالعات (تقریباً 1500 تا 6000 میکروگرم در روز) چندین برابر بیشتر از UL ید 1100 میکروگرم برای بزرگسالان است. دوزهای این اندازه فقط باید تحت راهنمایی پزشک استفاده شود.

 

سرطان تیروئید ناشی از تشعشع

تصادفات هسته‌ای می‌تواند ید رادیواکتیو را در محیط آزاد کرده و خطر ابتلا به سرطان تیروئید را در افراد در معرض خطر، به ویژه کودکان افزایش دهد. جذب تیروئید ید رادیواکتیو در افراد مبتلا به کمبود ید بیشتر از افرادی است که دارای ید کافی هستند. به همین دلیل، افرادی که کمبود ید دارند هنگام قرار گرفتن در معرض ید رادیواکتیو، خطر ابتلا به سرطان تیروئید ناشی از تابش را افزایش می‌دهند.

 

FDA یدید پتاسیم را به عنوان یک عامل مسدود کننده تیروئید برای کاهش خطر سرطان تیروئید در مواقع اضطراری ناشی از انتشار ید رادیواکتیو تأیید کرده است. FDA توصیه می‌کند که افراد در معرض دوز دارویی روزانه (16-130 میلی گرم یدید پتاسیم، بسته به سن) تا زمان پایان خطر قرار گرفتن در معرض تابش قابل توجهی مصرف کنند. یدید پتاسیم پس از حادثه چرنوبیل 1986 در لهستان به طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار گرفت و میزان سرطان تیروئید در دوران کودکی در سالهای بعد افزایش قابل توجهی نداشت.. در مناطقی که پیشگیری از یدید استفاده نمی‌شود، مانند بلاروس و اوکراین، که در آن بسیاری از کودکان کمبود ید داشتند، میزان ابتلا به سرطان تیروئید در بین کودکان و نوجوانان به شدت افزایش یافت.

 

خطرات سلامتی ناشی از ید زیاد

مصرف زیاد ید می‌تواند برخی از علائم مشابه کمبود ید را ایجاد کند - از جمله گواتر، افزایش سطح TSH و کم کاری تیروئید - زیرا ید اضافی در افراد مستعد سنتز هورمون تیروئید را مهار می‌کند و در نتیجه تحریک TSH را افزایش می‌دهد که می‌تواند گواتر ایجاد کند به پرکاری تیروئید ناشی از ید همچنین می‌تواند ناشی از مصرف زیاد ید باشد، از جمله زمانی که ید برای درمان کمبود ید تجویز می‌شود. مطالعات همچنین نشان داده است که مصرف زیاد ید باعث تیروئیدیت و سرطان پاپیلاری تیروئید می‌شود. موارد مسمومیت حاد با ید نادر است و معمولاً در اثر دوزهای گرم زیاد ایجاد می‌شود. علائم مسمومیت حاد شامل سوزش دهان، گلو و معده است. تب؛ درد شکم ؛ حالت تهوع؛ استفراغ؛ اسهال ؛ نبض ضعیف ؛ و کما دیگر نشانه‌های آن هستند.

 

پاسخ به ید اضافی و دوزهای مورد نیاز برای ایجاد عوارض جانبی متفاوت است. برخی از افراد، مانند افرادی که مبتلا به بیماریهای خود ایمنی تیروئید و کمبود ید هستند، ممکن است با مصرف ید که برای عموم مردم بی خطر است، عوارض جانبی را تجربه کنند.

 

تداخل با داروها

مکمل‌های ید می‌توانند با چندین نوع دارو تداخل داشته باشند. چند نمونه در زیر ارائه شده است. افرادی که به طور منظم از این داروها استفاده می‌کنند باید در مورد مصرف ید خود با پزشک صحبت کنند.

 

داروهای ضد تیروئید

داروهای ضد تیروئید مانند متیمازول (Tapazole®) برای درمان پرکاری تیروئید استفاده می‌شود. مصرف دوزهای بالای ید با داروهای ضد تیروئید می‌تواند اثر افزایشی داشته باشد و باعث کم کاری تیروئید شود.

 

مهار کننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE)

مهار کننده‌های ACE، مانند بنازپریل (Lotensin®)، لیزینوپریل (Prinivil® و Zestril®) و فوزینوپریل (Monopril®)، در درجه اول برای درمان فشار خون بالا استفاده می‌شوند. مصرف یدید پتاسیم با مهار کننده‌های ACE می‌تواند خطر هیپرکالمی‌(افزایش سطح پتاسیم در خون) را افزایش دهد.

 

دیورتیک‌های ذخیره کننده پتاسیم

مصرف یدید پتاسیم با دیورتیک‌های محافظ پتاسیم، مانند اسپیرونولاکتون (آلداکتون®) و آمیلوراید (میدامور®)، می‌تواند خطر ابتلا به‌هایپرکالمی ‌را افزایش دهد.

 

 

 

خبرنامه

برای دریافت دستور پخت‌های جدید از طریق ایمیل ثبت نام کنید